Bajka nr 5 — „Zdarza się nam nierzadko”

Zdarza się nieraz nam I trud, i mądrość widzieć tam, Gdzie wystarczy się domyślić, A za rzecz po prostu się wziąć.

Do kogoś przyniesiono od mistrza Szkatułkę. Wykończeniem, czystością Szkatułka rzucała się w oczy; No, każdy podziwiał piękną Szkatułkę. Oto wchodzi do pokoju mędrzec mechaniki. Spojrzawszy na Szkatułkę, rzekł: „Szkatułka z sekretem, Tak; ona i bez zamka; A ja podejmuję się otworzyć; tak, tak, jestem pewien; Nie śmiejcie się tak po kryjomu! Odnajdę sekret i Szkatułkę wam otworzę: W mechanice i ja coś znaczę”. Oto wziął się za Szkatułkę: Kręci nią ze wszystkich stron I głowę sobie łamie; To gwoździk, to drugi, to klamrę naciska. Tu, patrząc na niego, niejeden Kręci głową; Jedni szepczą, a drudzy śmieją się między sobą. W uszach tylko odbija się: „Nie tu, nie tak, nie tam!” Mechanik coraz bardziej rwie się. Pocił się, pocił się; lecz wreszcie zmęczył się, Od Szkatułki odszedł I jak ją otworzyć, w żaden sposób się nie domyślił: A Szkatułka otwierała się po prostu.