Baśń ludowa

Nabity dureń

Żył sobie starzec ze staruchą, mieli jednego syna, i to głupka. Mówi do niego matka: — Ty byś, synku, poszedł, między ludzi się potarł i rozumu nabrał. — Poczekaj, mamo; zaraz pójdę.

Tekst przetłumaczono za pomocą modelu językowego. Źródło podano poniżej.
PDF

Nabity dureń

Żył sobie starzec ze staruchą, mieli jednego syna, i to głupka. Mówi do niego matka: — Ty byś, synku, poszedł, między ludzi się potarł i rozumu nabrał. — Poczekaj, mamo; zaraz pójdę. Poszedł po wsi, patrzy — dwóch chłopów groch młóci, zaraz do nich podbiegł; to przy jednym się potrze, to przy drugim. — Nie głupkuj — mówią mu chłopi — idź sobie, skąd przyszedłeś. A on wciąż się trze. Wtedy chłopi rozgniewali się i zaczęli go cepami częstować — ledwo do domu się doczłapał. — Czemu ty, dzieciątko, płaczesz? — pyta go starucha. Głupek opowiedział jej o swojej niedoli. — Ach, synku, jakżeś ty głupiutki! Miałeś im powiedzieć: niech Bóg pomoże, dobrzy ludzie! Nosić by wam — nie donosić, wieźć by wam — nie dowieźć! Daliby ci grochu; ugotowalibyśmy i zjedli. Następnego dnia idzie głupek po wsi; naprzeciw niosą zmarłego. Zobaczył i zaczął krzyczeć: — Niech Bóg pomoże! Nosić by wam — nie donosić, wieźć by wam — nie dowieźć! Znowu go zbili; wrócił do domu i zaczął się skarżyć: — Oto, mamo, ty mnie nauczyłaś, a mnie pobili! — Ach ty, dzieciątko! Miałeś powiedzieć: „Wieczerza i świeca!” — a potem zdjąć czapę, zacząć żałośnie płakać i kłaniać się w pas; nakarmiliby cię i napoili do syta. Poszedł głupek po wsi, słyszy — w jednej chacie gwar, wesele, ślub świętują; on zdjął czapę, a sam tak się rozkleja, gorzko-gorzko płacze. — Jaki to prostak przyszedł — mówią goście — my wszyscy się bawimy i weselimy, a on jakby po zmarłym płakał! Wyskoczyli i porządnie mu boki potłukli...