Stał żołnierz na warcie i zachciało mu się odwiedzić rodzinne strony. — Gdybyż choć, — mówi, — diabeł mnie tam porwał! A on tu, zaraz tu. — Ty, — mówi, — mnie wołałeś? — Wołałem. — Proszę bardzo, — mówi, — dawaj w zamian duszę! — A jakże ja porzucę służbę, jak zejdę z warty? — A ja za ciebie postoję. Umówili się tak, że żołnierz rok na rodzinnych stronach przeżyje, a diabeł ten czas odsłuży w wojsku. — No, zrzucaj! Żołnierz wszystko z siebie zrzucił i nie zdążył się obejrzeć, jak znalazł się w domu. A diabeł stoi na warcie. Podchodzi generał i widzi, że wszystko u niego zgodnie z regulaminem, jednego brakuje: nie krzyżują się pasy na piersi, a wszystko na jednym ramieniu. — Co to ma znaczyć? Diabeł — tak i siak, nie może założyć. Tamten go — w zęby, a potem — chłosta. I chłostali diabła codziennie. Tak dobry żołnierz pod każdym względem, a pasy ciągle na jednym ramieniu. — Co się z tym żołnierzem, — mówi dowództwo, — stało? Do niczego się teraz nie nadaje, a przedtem zawsze był wzorowy. Chłostali diabła cały rok. Minął rok, przychodzi żołnierz zmienić diabła. Tamten i o duszy zapomniał: jak zobaczył, wszystko z siebie precz. — Niech was, — mówi, — z waszą i służbą żołnierską! Jakże wy to znosicie? I uciekł.
Baśń ludowa
Żołnierz i diabeł
Stał żołnierz na warcie i zachciało mu się odwiedzić rodzinne strony. — Gdybyż choć, — mówi, — diabeł mnie tam porwał! A on tu, zaraz tu. — Ty, — mówi, — mnie wołałeś? — Wołałem. — Proszę bardzo, — mówi, — dawaj w zamian duszę!
Tekst przetłumaczono za pomocą modelu językowego. Źródło podano poniżej.
Sprawdzony tekst