Baśń ludowa

Żołnierski płaszcz

Rozmawiał pan z żołnierzem, zaczął żołnierz chwalić swój płaszcz: — Kiedy chcę spać, rozścielę płaszcz, i pod głowę położę płaszcz, i okryję się płaszczem. Zaczął pan prosić żołnierza, żeby sprzedał mu płaszcz.

Tekst przetłumaczono za pomocą modelu językowego. Źródło podano poniżej.
PDF

Żołnierski płaszcz

Rozmawiał pan z żołnierzem, zaczął żołnierz chwalić swój płaszcz: — Kiedy chcę spać, rozścielę płaszcz, i pod głowę położę płaszcz, i okryję się płaszczem. Zaczął pan prosić żołnierza, żeby sprzedał mu płaszcz. No i targowali się o dwadzieścia pięć rubli. Przyszedł pan do domu i mówi do żony: — Co za rzecz kupiłem! Teraz nie potrzebna mi ani pierzyna, ani poduszki, ani kołdra: rozścielę płaszcz, i pod głowę położę płaszcz, i okryję się płaszczem. Żona zaczęła go strofować: — No jakże ty będziesz spać? I rzeczywiście, pan rozścielił płaszcz, ale pod głowę położyć i okryć się nie miał czym, a i leżeć mu było twardo. Poszedł pan do dowódcy pułku skarżyć się na żołnierza. Dowódca kazał wezwać żołnierza. Przyprowadzono żołnierza. — Cóż ty, bracie — mówi dowódca — oszukałeś pana? — W żadnym wypadku, wasza szlachetność — odpowiada żołnierz. Wziął żołnierz płaszcz, rozścielił, położył głowę na rękawie i okrył się połami. — Jakże dobrze — mówi — na płaszczy po marszu się śpi! Dowódca pułku pochwalił żołnierza i dał mu jeszcze na kieliszek. A panu powiedział: — Kto popracuje i zmęczy się, ten i na kamieniu uśnie, a kto nic nie robi, ten i na pierzynie nie zaśnie!