Słońce, Mróz i Wiatr

Szedł sobie chłop polem. Spotkało go trzech dobrych młodzianów: Słońce, Mróz i Wiatr. -- Zdrówko, ziomku! -- powiedział chłop i zdjął czapkę. -- A ty komu to się kłaniasz? -- spytało Słońce. -- Pewnie mnie, żeby cię nie prażyło? -- Skądże -- powiedział Mróz. -- On mnie bardziej się boi. -- A mnie bardziej lubi! -- przerwał Wiatr. -- Zatem pokłon mój. Pokłócili się przyjaciele, mało co nie chwycili się za czuby. -- No kiedy tak -- powiedział wreszcie Wiatr -- spytajmy go samego. -- Hej ty, ziomku! Komuś ten pokłon oddał? Przecież mnie, Wiatrowi? -- Tobie, braciszku. -- Stój, siwołapy! -- sapnęło Słońce. -- Upiekę cię jak raka. Zapamiętasz mnie! -- Nie bój się, ziomku! -- zagwizdał Wiatr. -- Ja go odmuchnę. -- To ja cię zamrożę! -- zatrzeszczał Mróz. -- Nie bój się, ziomku! -- zagwizdał Wiatr. -- Nie będę dmuchał -- i on cię nie ruszy.